قالب وردپرس افزونه وردپرس
خانه » فیش منبر » فاطمیه » شرح خطبه فدکیه جلسه ۶

شرح خطبه فدکیه جلسه ۶

بسم الله الرحمن الرحیم

فیش منبر

شرح خطبه فدکیه

 حضرت فاطمه زهرا
سلام الله علیها

حضرت آیت الله آقا
مجتبی تهرانی

کانال فیش منبرومرثیه درایتا

https://eitaa.com/fishemenbar

عرضه در سایت طلبه یار
= http://www.talabeyar.ir

جلسه ششم

شرح خطبه حضرت زهرا (سلام الله علیها)

أعوذ بالله من الشيطان الرجيم، بسم الله الرحمن الرحيم،
 الحمدلله ربّ العالمين و صلّي الله علي محّمد و آله الطيبين الطاهرين و لعنة
الله علي اعدائهم اجمعين.

حضرت زهرا(س) در ادامه می‏فرمايند:

* وَ رَغْبَةٍ وَ إيْثارٍ

و پيامبر با رغبت و از خودگذشتگی قبض روح شد.

* فَمُحَمَّدٍ مِنْ تَعَبِ هذِهِ الدّارِ فی راحَة

پس پدرم از سختی‏ها و رنجهای اين دنيا راحت شد. در واقع اين
عبارت نوعی تعريض به عملكرد مردم هم بود.

* قَدْ حُفَّ بِالْمَلائِكَةِ الأبْرارِ وَ رِضْوانِ الرَّبِّ
الْغَفّارِ وَ مُجاوِرَةِ الْمَلِكِ الْجَبّارِ

همانا گرداگرد آن حضرت را فرشتگان نيك‏سرشت احاطه كرده‏اند و
آن حضرت مشمول رضايت پروردگار غفار و در قرب سلطان جبّار است. در اين عبارت هم
اشاره به مقام رضوان الله است كه بالاترين مقامات معنويۀ پس از مرگ است و هم به
جبّار كه صيغۀ مبالغه است به معنای زياد جبران‏كننده نه به معنی قهّار زيرا قرينۀ
آن در بالا موجود است كه غفّار است. يعنی آن سلطان وجودی كه هر نقصی را جبران
می‏كند خداوند است.

* صَلّی اللّهُ عَلی أبی نَبِيَّهِ وَ أَمِينِه عَلَی الْوَحی
وَ صَفِيِّهِ وَ خِيَرَتِهِ مِنَ الْخَلْقِ وَ رَضِيِّهِ

درود خداوند بر پدرم كه پيامبری الهی و امين خداوند در وحی و
برگزيده و منتخب اوست. پيامبری كه خدا او را از ميان خلق برگزيد.

* وَالسَّلامُ عَلَيْهُ وَ رَحْمَةُ اللّهِ وَ بَرَكاتُهُ

درود بر او و رحمت و بركات پروردگارش بر او باد.

حضرت زهرا(س) تا اينجا تاريخچه‏ای از خلقت بيان، و بعد فهرستی
از اصول اعتقادات ارائه كرد و از مبدأ تا معاد را گفت و بالاخره در نبوّت پيامبر
اكرم(ص) بحث كرد.

* ثُمَّ الْتَفَتَتْ إلی الَْمجْلِسِ وَ قالَتْ: اَنْتُمْ
عِبادَ اللّهِ نَصْبُ أَمْرِهِ وَ نَهْيِهِ

پس حضرت(س) رو كرد به كسانی كه در مسجد نشسته بودند و آنها را
مخاطب قرار داد و گفت شما ای بندگان خدا، مورد امر و نهی خدا هستيد. نصب به معنی
علامت است؛ مثل بيرقها و علامتهايی كه در مكانهايی قرار می‏دهند. يعنی شما كسانی
هستيد كه پيغمبر خاتم را ادراك كرده‏ايد و با او مصاحبت داشته‏ايد، چه مهاجر و چه
انصار. يعنی شما حتّی برای آنها كه در اين مجلس نبودند و برای آيندگان تابلو
هستيد، علامتی هستيد كه گويای همۀ مسائل است. يعنی شما محور احكام الهی هستيد كه
ديگران از شما كه پيغمبر را درك كرده‏ايد اطاعت كنند.

* وَ حَمَلَةٌ دينِهِ وَ وَحْيِهِ

و شما حاملين دين خدا و وحی او هستيد. يعنی شما مهاجرين و
انصار بوديد كه نزول قرآن و وحی و مصاحبت پيغمبر اكرم(ص) را درك كرديد. يعنی با
اينكه حامل وحی به يك معنا پيغمبر اكرم(ص) است امّا شما ای تابلوهای تاريخ بشريت،
شما بايد اين دين را به ديگران از موجودين در محلهای ديگر و آيندگان منتقل كنيد.
حمل دين و وحی همين رسالت رساندن صحيح بدون كم و زياد به ديگران است.

* وَ اُمَناءُ اللّهِ عَلی اَنْفُسِكُمْ وَ بُلَغاؤُهُ إلَی
الْأُمَمِ

شما بايد امينهای خدا باشيد نسبت به خودتان و بايد رسانندگانی
باشيد از ناحيۀ خداوند به امّتها. يعنی خدا شما را امين خود قرار داده است و اشاره
است كه به خودتان خيانت نكنيد و برخلاف آنچه می‏دانيد عمل نكنيد.

* وَ زَعَمْتُمْ حَقّاً لَكُمْ؟

و آيا شما گمان می‏كنيد كه اين مقامها حق شما بود؟ سزاوار شما
بود؟ آيا شما مستحق بوديد كه تابلو برای بشريت بشويد. يعنی شما كه به خود خيانت و
جنايت كرديد آيا امين بوديد؟ شما به تاريخ بشريت خيانت كرديد.

از اينجا حضرت شروع به اعتراض می‏كنند. اشاره به اينكه شما
لايق اين مقام يعنی امامت و خلافت نيستيد چون هم به خودتان و هم به امّتها خيانت
كرديد و رعايت امانت الهی را نكرديد و مسير دين خدا پس از رحلت پيغمبر منحرف
ساختيد لذا شايستگی اين مقام را نداريد. دليل اين امر را حضرت در عبارت بعد
می‏فرمايند:

اشاره به غديرخم

* لِلّهِ فيكُمْ عَهدٌ قَدَّمَهُ اِلَيْكُمْ وَ بَقِيَّةٌ
اسْتَخْلَفَهٰا عَلَيْكُمْ

برای خداوند در بين شما عهد و پيمانی است كه آن را سابقاً به
شما گفته‏اند و برای خداوند ميان شما يادگاری است كه خداوند آن را خليفه بر شما
قرار داد. در اينجا بايد ديد مراد از عهد و بقيه چيست؟ ظاهر اين است كه عهد آن
چيزی است كه می‏گيرند و بقيه آن چيزی است كه می‏گذارند. يعنی عهد، وصيت و سفارش
است و بقيه، آن چيز است كه شخص بعد از خود در اهلش باقی می‏گذارد. پس اينها دو
چيزند نه يكی. در اينجا احتمال اظهر اين است كه آن پيمان و عهد مربوط به عترت است،
يعنی اشاره دارد به مسئلۀ ولايت امام علی(ع). پس حضرت زهرا(س) می‏فرمايند مگر شما
نبوديد كه پيامبر اكرم(ص) از شما عهد گرفت. زيرا هنوز از غديرخم چند ماه هم نگذشته
است. غديرخم ظاهرا در هجدهم ذی الحجّه بود تا اين مجلس كه برگزار شد هنوز دو ماه و
نيم بيشتر نگذشته است. پيغمبر به همين مردم گفت

إنّی تارِكٌ فيكُمُ الثَّقَلَيْن كِتابَ اللّهِ وَ عِتْرَتی

پس در عَهْد دو احتمال است: يكی اين كه منظور غديرخم باشد و
ديگر اينكه منظور كتاب الهی باشد كه در اين صورت باز هم كتاب خود دلالت بر عترت
دارد و در آيۀ شريفه آمده است:

لااَسُئُلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرا اِلا الْمَوَدَّةَ فی
الْقُرْبی
[۱]

امّا ظاهر همان احتمال اوّل است زيرا كتاب در جملۀ بعد حضرت(س)
آمده است. پس مراد از عهد همان عترت است، و مراد از بَقِيّه آن يادگار و خليفه‏ای
است كه در ميان شما قرار داده است. اين جمله نيز خود متضمّن اعتراض به عملكرد مردم
است.

 اهميت و مقام قرآن كريم

* كِتابُ اللّهِ النّاطِقُ و الْقُرْآنُ الصّادِقُ وَ النُّورُ
السّاطِعُ وَ الضِّياءُ اللاّمِعُ

كتاب گويای خداوند كه گويا به حكم الهی است؛ صادق است و در او هيچ
باطلی راه ندارد. نورش چنان تلألو می‏كند كه فراگير است. آن روشنی‏دهنده و
درخشنده‏ای كه خود نورانی است و ظلمتها را از غير خود می‏زدايد.

* بَيِّنَةٌ بَصائِرُهُ، مَنْكَشِفَةٌ سَرائِرُهُ،
مُتَجَلِّيَّةٌ ظَواهِرُهُ

حجت و برهانهای قرآن آشكار است يعنی در آن يك پيچيدگی‏ای نيست
كه فقط دانشمندان خاصی بتوانند مخاطب آن باشند، در آن اسرار نهفته است ولی سربسته
نيست. درست است كه قرآن اسراری دارد كه كسی به آن راه ندارد امّا هر كس به قدر
فهمش با رعايت مقدماتی می‏تواند بهره‏ای بگيرد.

البته اشتباه نشود، اين طور نيست كه هر كس بدون آشنايی با
مقدماتی مثل زبان، شأن نزول، روايات و… بتواند قرآن را ترجمه و تفسير كند. در
روايات هم آمده هر كس اين گونه و بدون آگاهی لازم به تفسير قرآن بپردازد در قيامت
جايگاهش در آتش است؛[۲]
چه رسد به آيات احكام قرآن كه به اين راحتی هر كسی نمی‏تواند از روی قرآن فتوی
صادر كند. امّا دقت كنيد اسرار قرآن سربسته نيست و می‏توان به آنها دست يافت امّا
با طی مقدمات. بعنوان مثال در يك كتاب پزشكی خيلی مطالب وجود دارد امّا هر كسی
نمی‏تواند كتاب پزشكی را باز كند و از آن سر دربياورد بلكه مقدمات خاص خود را لازم
دارد.

* مُغْتَبِطَةٌ بِهِ أشْياعُهُ

يعنی پيروان قرآن مورد غبطه و حسرت امّتهای ديگرند. اشياع جمع
شيعه است به معنی پيروان. يعنی آنها كه به قرآن عمل می‏كنند مورد غبطه ديگرانند نه
كسانی كه به قرآن عمل نمی‏كنند. اشاره به اين كه قرآن هم درس زندگی دنيوی است و هم
مربوط به امور اخروی. پس در اين عبارت دو معنا وجود دارد اوّل اينكه قرآن
دستورالعملی برای عمل است يعنی صرف اينكه پیروان آن را بدانند برای تكامل کافی
نيست بلكه آنچه مهم است عمل به قرآن است و دوّم اينكه قرآن هم درس زندگی دنيوی و
هم درس رستگاری اخروی است و پيروان واقعی قرآن هم در دنيا مورد غبطۀ ديگرانند هم
در قيامت و آخرت.

* قٰائِدٌ إلَی الرِّضْوانِ التِّباعُهُ

پيروی كردن از قرآن انسان را رهبری می‏كند به رضوان، كه رضوان
بالاترين درجات بهشتی است و در قرآن كريم هم آمده است:

وَ رِضْوانٌ مِنَ اللّهِ اَكْبَرُ[۳]

* مُؤدٍّ إلی النَّجاةِ اسْتِماعُهُ

استماع قرآن سبب نجات می‏شود. در برخی از نسخه‏ها اِسماع آمده،
استماع با اسماع تفاوت دارد. استماع يعنی انسان مطلبی را دقيق و با تأمل و دقت گوش
دهد، اما اسماع همان گوش كردن ظاهری است زيرا در آيۀ قرآن آمده است:

وَ إذا قُرِءَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا[۴]

يعنی هرگاه قرآن خوانده شود استماع كنيد. در اين خطبه هم حضرت
زهرا(س) دائماً آيات قرآن را می‏خواند پس در اينجا هم بايد استماع باشد نه اسماع.

* وَ بِهِ تَنالُ حُجَجِ اللّهِ الْمُنَوَّرَةِ

و به واسطۀ قرآن، آدمی به حجّتهای نورانی خدا دست پيدا می‏كند.
ببينيد چقدر تعبير زيباست. خود قرآن حجّت است و به وسيلۀ قرآن هم به حجّتهای
نورانی دست می‏يابيد يعنی به سنّت و عترت. همين قرآن خود می‏فرمايد:

ما اتٰاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوه[۵]

يعنی هر چه پيغمبر برايتان آورده بگيريد و در آيۀ ديگری از
زبان رسول اكرم(ص) می‏فرمايد:

لااَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْراً اِلاّ الْمَودَّةَ فِی
الْقُرْبیٰ
[۶]

يعنی رسول اكرم(ص) هيچ اجری از شما نمی‏خواهد مگر دوستی
اهل‏بیتش را.

* وَ عَزائِمُهُ الْمُفَسَّرَةُ وَ مَحارِمُهُ الْمُحَذَّرَةُ
وَ بَيِّناتُهُ الْجالِيَةُ وَ بَراهِينُه الْكافِيَةُ

و به وسيله قرآن به واجبات تفسير شده و محرّمات منع شده و
دليلهای ظاهر و برهانهای كافی دست می‏يابيد. يعنی به واجبات، محرّمات و ادلّه و
براهينی كه پشتوانه آنهاست دست پيدا می‏كنيد.

* وَ فَضائِلُهُ الْمَنْدُوبَةُ وَ رُخَصُهُ الْمَوْهُوبَةُ وَ
شَرائِعُهُ الْمَكْتُوبَةُ

و به مستحبات و مباحات و احكام نوشته شده آن دست می‏يابيد.
عجيب است كه حضرت زهرا(س) همۀ مسائل را به ترتيب ذكر كرده از مبدأ خلقت گرفته تا
واجبات و محرّمات و مستحبّات و همين‏طور مباحات و حتّی احكام و قوانين را. سپس به
ذكر آثار هر يك از اينها می‏پردازد و دوباره از اعتقادات شروع می‏كند.

آثار معارف اعتقادی و احكام الهی

* فَجَعَلَ اللّهُ الإيمٰانَ تَطْهيراً لَكُمْ مِنَ الشِّرْكِ

يعنی خداوند ايمان را قرار داد برای پاكی شما از شرك. يعنی اثر
ايمان پاك شدن دلها از كثافات است. به عبارت ديگر ايمان نور، و شرك ظلمت است.

* وَ الصّلاةَ تَنْزيهاً لَكُمْ عَنِ الْكِبْرِ

و نماز شما را منزّه می‏كند از كبر، چرا؟ چون سراسر نماز كُرنش
است. ابتدای نماز می‏گويی اللّه اكبر. يعنی او بزرگ است و همه كوچكند و خودت
كوچكتر از همه. ركوع و سجده و همۀ اعمال و گفتار نماز حاكی از اقرار به نقص و
كوچكی انسان در مقابل عظمت خداوند است.

* وَ الزَّكاةَ تَزْكِيَةً لِلنَّفسِ وَ نِماءً فِی الرِّزْقِ

و زكات را قرار داد تا نفس از آلودگی پاك شود و روزی وسعت
يابد. در اين بحث آنچه زيباست با هم بودن اين دو معناست. يعنی تعلّق به مال دنيا
نداشته باش، امّا نه اينكه اصلاً مال دنيا نداشته باشی بلكه تعلّق نداشته باشی،
لذا از طرفی زكات می‏دهی از طرف ديگر وسعت در رزق می‏يابی.

* وَ الصِّيامَ تَثْبِيتاً لِلإِخْلاصِ

و روزه را برای تثبيت اخلاص قرار داد. در ميان جميع اعمالی كه
انسان برای خدا و قربة الی اللّه انجام می‏دهد يك عمل عبادی وجود دارد كه هيچ مظهر
ندارد و انسان می‏تواند آن را مخلصاً لِلّه يعنی فقط برای خدا انجام دهد و هيچكس
هم نفهمد و آن عمل روزه است. اعمال ديگر هر يك نشانه و اثر ظاهری دارند كه ديگران
از آن باخبر می‏شوند امّا روزه را فقط آدمی می‏داند و خدا، مگر اينكه خود انسان
بخواهد به ديگران بگويد كه آن بحث ديگری است. پس اثر اين عمل يعنی روزه همانا
تثبيت اخلاص است.

* وَ الْحَجَّ تَشْييداً لِلدِّينِ

و حج را برای رفعت دين قرار داد. حج از نظر باطن، ترك علائق و
كوچ كردن انسان است و از نظر ظاهر همان اجتماع عظيم است كه آيين يكتاپرستی و
توحيدی را تقويت می‏كند.

* وَ الْعَدْلَ تَنْسيفاً لِلْقُلُوبِ

و عدالت را قرار داد برای اينكه دلها به هم وابسته و با هم
هماهنگ شود.

اثر اطاعت از اهل‏بيت عليهم‏السّلام

* وَ طاعَتَنا نِظاماً لِلْمِلَّةِ

و اطاعت ما اهل‏بیت را واجب كرد زيرا موجب نظم شريعت و ملّت
می‏شود؛ چون همه بر محور يك امام جمع می‏شوند و اجتماع می‏كنند.

* وَ إمامَتَنٰا أمٰاناً مِنَ الْفُرْقَةِ

و امامت ما را محوری برای جلوگيری از تفرقه قرار داد. هر
جماعتی اگر يك محور نداشته باشد كه همه دور آن محور حركت كنند بتدريج دچار چند
دستگی و تفرقه و بالاخره نابودی می‏شود. پس امامت را واجب كرد تا هر كسی مدعی
رهبری نشود و ملوك‏الطوايفی كه موجب از بين رفتن دين است به وجود نيايد.

* وَ الْجِهادَ عِزّاً لِلإسْلامِ وَ ذُلّاً لِأهْلِ الْكُفْرِ
وَ النِّفاقِ

و جهاد را واجب قرار داد برای عزّت اسلام و ذلّت اهل كفر و
نفاق.

وَ الصَّبْرَ مَعُونَةً عَلَی اسْتيجابِ الْأجْرِ

و بردباری را برای استحقاق پاداش قرار داد. شايد منظور پايداری
در جهاد باشد.

* وَ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ مَصْلَحَةً لِلْعامَّةِ

و امر به معروف را برای مصلحت اجتماعی تعيين كرد تا جامعه به
فساد كشيده نشود.

* وَ بِرَّ الْوالِدَيْنِ وِقايَةً مِنَ السَّخَطِ

و نيكی به پدر و مادر را واجب كرد برای مصونيّت آدمی از غضب
الهی.

* وَصِلَةَ الْأرْحامِ مِنْساةً فِی الْعُمْرِ وَ مِنْماةً
لِلْعَدَدِ

و صله رحم را قرار داد كه موجب طولانی شدن عمر و وسيله‏ای برای
تكثير است. اين هم طبيعی است كه وقتی عمرها طولانی شد قهرا مرگ و مير كم شده و
تعداد مسلمانها زياد می‏شود، در صدر اسلام هم ازدياد نسل مسلمين مورد احتياج بود
چون از نظر عدد در قلّت بودند.

* وَ الْقِصاصَ حَقْناً لِلدِّماءِ

و قصاص را واجب كرد برای حفظ خونها، طبعاً اگر كسی بداند در
مقابل قتل، قصاص می‏شود خود‏به‏خود ديگر اقدام به قتل و جنايت در جامعه كم می‏شود
و در نتيجۀ قصاص، حرمت خون انسانها محفوظ می‏ماند.

* وَ الْوَفاءَ بِالنَّذْرِ تَعْريضا لِلْمَغْفِرَةِ

و وفای به نذر را قرار داد تا انسان خود را در معرض مغفرت الهی
قرار دهد.

* وَ تَوْفِيَةَ الْمكاييلِ وَ الْمَوازينِ تَغْييراً
لِلْبَخْسِ

و وفا در كيل و وزن كردن را برای اينكه حق ديگران ضايع نشود،
يعنی وفاداری به مقياسها و موازين را واجب كرد تا دچار كم‏فروشی نشويد.

* وَ النَّهْی عَنْ شُرْبِ الْخَمْرِ تَنْزيهاً عَنِ الرِّجْسِ

و نهی از شراب را قرار داد تا شما را از پليديها بازدارد.

* وَ اجْتِنابَ الْقَذْفِ إجْتِنٰاباً عَنِ اللَّعْنَةِ

و دوری از نسبت زشت دادن به ديگران را واجب كرد تا خود را در
معرض لعنت الهی قرار ندهيد.

* وَ تَرْكَ السِّرْقَةِ ايجابا لِلْعِفَّةِ

و ترك دزدی را واجب كرد تا عفيف و پاك بمانيد.

* وَ حَرَّمَ اللّهُ الشِّرْكَ إخْلاصا لَهُ بِالرُّبوبِيَةِ

و خدا شرك را حرام كرد تا به ربوبيت او اخلاص پيدا كنيد. خدا
می‏گويد از ديگران پيوندت را قطع كن تا به من بپيوندی. گسستن از غير پيوستن به ربّ
را در پی دارد، و پیوند به خدا فقط اخلاص است.

دستورات كلّيّۀ قرآنی

از اينجا حضرت به بيان دستورات قرآن می‏پردازند:

* فَاتَّقُواللّهَ حَقَّ تُقاتِهِ

پس حريم حق را پاس بداريد آن طور كه سزاوار است حفظ حريم خدا.
حضرت زهرا(س) تا اينجا فهرستی از واجبات و محرمات ارائه و سپس آثار هر يك را هم
بيان كرد. حال می‏فرمايد به اين اوامر و نواهی مقيّد باشيد و عمل كنيد.

* وَ لاتَمُوتُنَّ إلاّ وَ أنْتُمْ مُسْلِمُونَ[۷]

و مراقب باشيد كه از دنيا مسلمان برويد. يعنی طوری عمل كنيد كه
در هنگام مرگ مسلمان مانده باشيد.

* وَ أَطيعُواللّهَ فيما أمَرَكُمْ بِهِ وَ نَهاكُمْ عَنْهُ

و خدا را اطاعت كنيد در آنچه به شما امر و نهی كرده است. يعنی
اوامر او را عمل كن و نواهی‏اش را ترك كن.

* فَإنَّهُ «اِنَّمٰا يَخْشَی اللّهُ مِنْ عِبادِهِ
الْعُلَمٰاءُ»
[۸]

همانا بندگان دانای خدا از خدا بيم دارند. تا اينجا حضرت
زهرا(س) به بيان اعتقادات از آفرينش گرفته تا اصول و فروع و اخلاقيات و آثار
واجبات و محرمات پرداخت. امّا از اينجا لحن سخن تغيير می‏كند.

حضرت زهرا(س) خود را معرفی می‏كند

* ثُمَّ قٰالَتْ: اَيُّهَا النّاسُ، اِعْلَمُوا أنّی فاطِمَةُ
و أبی مُحَمَّدٌ

سپس گفت ای مردم بدانيد من فاطمه‏ام و پدرم محمد(ص) است. اينجا
آدمی به فكر می‏رود كه مگر او را نمی‏شناختند كه دوباره خود را معرفی می‏كند امّا
دقت در عبارات بعدی مسئله را روشن می‏سازد.

* أقُولُ عَوْداً وَ بَدْءاً وَ لاأقُولُ ماأَقُولُ غَلَطاً و
لا اَفعَلُ ما أفْعَلُ شَطَطاً

می‏گويم آن‏هم نه يكبار بلكه تكرار می‏كنم و هيچگاه در گفتارم
اشتباه ندارم و كارهايی كه انجام می‏دهم بر خلاف حقّ نيست. يعنی پس از معرفی خود
كه من فرزند چنان پدری هستم تأكيد می‏كند كه همۀ گفتار و كردارم صحيح و درست است و
بلافاصله اين آيه را قرائت می‏كند:

* لَقَدْ جٰائَكُمْ رَسُولٌ مِنْ اَنْفُسِكُمْ عَزيزٌ عَلَيْهِ
ما عَنِتُّمْ حَريصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمؤمنينَ رَؤوُفٌ رَحيمٌ
[۹]

هر آينه رسولی آمد از خودتان برای شما، وقتی بر شما سختی و
فشار وارد می‏شد برای او سخت و ناگوار بود. در هر چه كه خير شما در آن قرار داشت
او حريص بود يعنی می‏خواست به شما خير برساند و نسبت به مؤمنين مهربان بود.

حضرت زهرا(س) در اين عبارات می‏خواهد بگويد رسول خدا اينقدر
غمخوار و دلسوز شما بود و همواره می‏خواست به شما خير برساند. من دختر چنين كسی
هستم. آيا رفتاری كه با من كرديد سزاوار بود؟! آيا صحيح بود؟… آدمی خيلی بايد
نفهم و دور از انصاف باشد كه منظور اين عبارات را درك نكند.


[۱]. شوری /۲۳٫

[۲]. در روايت آمده است: مَنْ فَسَّر الْقُرْآنَ
بِرَأَيِهِ فَلْيَتَبوّاْ مَقْعَدَهُ مِنَ النّارِ.

[۳]. توبه /۷۲٫

[۴]. اعراف /۲۰۴٫

[۵]. حشر /۷٫

[۶]. شوری /۲۳٫

[۷]. آل عمران /۱۰۲٫ البته در آيه اتّقوا اللّه
آمده است.

[۸]. فاطر /۲۸٫

[۹]. توبه /۱۲۸٫

بازدیدها: 37

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *